elefsyna.org

ΘΕΡΑΠΕΙΑ: ουσιαστικό του ρήματος: Θεραπεύω = φροντίζω, περιποιούμαι, καλλιεργώ, γιατρεύω.

Η θεραπεία των εξαρτήσεων βρίσκεται στην φροντίδα των απεξαρτούμενων και στην καλλιέργεια των αυτοδύναμων στοιχείων μέσα τους, ώστε να μάθουν να στηρίζονται στον εαυτό τους. Φροντίδα σημαίνει μέριμνα για κάλυψη των βασικών αναγκών της πρώτης περιόδου όπως αναλγησίας, ασφάλειας, δραστηριότητας, επικοινωνίας κ.α. Καλλιέργεια των αυτοδύναμων στοιχείων, σημαίνει να έρθει ο απεξαρτούμενος σε επαφή με συνθήκες, που θα του δώσουν την εμπειρία ότι είναι ικανός, ότι τα καταφέρνει κι ότι αξίζει. Οι δυσκολίες – όπως καταλαβαίνετε – για τους «φροντιστές» και τους «καλλιεργητές», είναι πολλές και μεγάλες! Οι πλατύτερες κοινωνικές συνθήκες, αυτής της ιστορικής περιόδου που διανύουμε, είναι ένας βασικός νοσογόνος παράγοντας της εξάρτησης. Οικονομικά, πολιτικά, εθνικά, πολιτιστικά, καθοριζόμαστε όλο και περισσότερο από παράγοντες που αδυνατούμε να ελέγξουμε. Αυτή την πραγματικότητα, όλο και περισσότεροι νέοι την εισπράττουν σαν σπρώξιμο στην εξατομίκευση, δηλαδή την κατανάλωση ή την φυγή. Και τόσο σαν κατανάλωση ηδονικών καταστάσεων, όσο και σαν φυγή από ανιαρές ή καταθλιπτικές συνθήκες, η χρήση των ψυχoδραστικών ουσιών – εξαρτητικών και μη – αυξάνει καθημερινά. Και το χειρότερο είναι ότι, τόσο οι σωματικές όσο και οι ψυχικές διαταραχές των εξαρτημένων και μη χρηστών, είναι αποτέλεσμα αυτής της ίδιας πολιτικής συνθήκης της Απαγόρευσης. (Για λεπτομέρειες βλέπε λήμμα «Απαγόρευση»).

Θεραπευτικά, μας είναι δύσκολο να πείσουμε τους απεξαρτούμενους για την αξία της Αυτοδυναμίας και του Αυτοκαθορισμού, όταν αποδεχόμαστε νόμους που απαγορεύουν τον Αυτοκαθορισμό (απαγόρευση  χρήσης). Τότε, είναι σαν να τους λέμε: «πρέπει να κόψετε την Ηρωίνη γιατί απαγορεύεται και προκαλεί φυλακή, νοθεία, θανάτους, ξεφτίλα, εγκληματικότητα, ανάγκη χρημάτων κ.α.» κι όχι γιατί «σας αλλάζει σαν προσωπικότητες και σας κάνει ξένους απ’ τον εαυτό σας!».

ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

1. Εξάρτηση. Εξάρτηση στα Οπιούχα.
Η κατάσταση που ονομάζουμε ΕΞΑΡΤΗΣΗ, χαρακτηρίζεται από το γεγονός της ανικανότητας του εξαρτημένου προσώπου για αυτοδύναμη ισορροπία και ασφάλεια του εαυτού του, που το οδηγεί στην αναζήτηση παροχής τους από κάτι το «άλλο» από το οποίο και καθορίζεται.
Βασικός παθολογικός μηχανισμός της φαρμακευτικής εξάρτησης είναι η εγκατάσταση Αυτό-Αδυναμίας για ισορροπία – σε σωματικό, συγκινησιακό, νοητικό κ.α. επίπεδα – που προκαλείται από τη χρήση μίας ουσίας. Η γέννηση και το μέγεθός της εξαρτάται από παράγοντες που σχετίζονται: α) με το Πρόσωπο (ηλικία, ψυχικές ελλείψεις, ωριμότητα, εικόνα εαυτού κ.α.) β) με την Ουσία (είδος, χρόνος χρήσης, ποσότητα, διακοπές κ.α.) γ) με τις Συνθήκες στις οποίες εγκαταστάθηκε ή διατηρείται η εξάρτηση (οικογένεια, κοινωνικό περιβάλλον). Η μειωμένη ικανότητα για αυτοδύναμη ισορροπία, μπορεί να υπάρξει στον καθένα σε διάφορο βαθμό είτε εγγενώς είτε επίκτητα, κάτω από την επίδραση παραγόντων που δυναμώνουν, επιτείνουν ή δημιουργούν ανασφάλεια και απειλή, όπως είναι οι ανταγωνιστικές συνθήκες. Η ανασφάλεια και απειλή κλονίζουν την όποια ισορροπία και προκαλούν την αναζήτηση αποκατάστασής της.
Οι ψυχότροπες ουσίες μπορούν ν’ αποκαταστήσουν προσωρινά τη διαταραγμένη ισορροπία. μερικές όμως απ’ αυτές, όπως τα Οπιούχα, προκαλούν υποκατάσταση της φυσιολογικής άμυνας του οργανισμού (που συνδέεται με την έκκριση Ενδορφίνης) και έτσι τελικά, αποδυνάμωσή της. Η μείωση της φυσιολογικής ή αυτοδύναμης άμυνας, οδηγεί στη μεγαλύτερη εξάρτηση ή ετεροκαθορισμό, που αποκαλύπτεται, όταν λείψει το «έτερο» (ουσία) που υποκαθιστά την φυσική ικανότητα για ισορροπία. 

1. Έχει αναπτύξει αντισώματα προς την «ΣΩΤΗΡΙΑΣΗ», έχει δηλαδή διακρίνει την εγωιστική ασθένεια, του να νιώθεις σπουδαίος, βοηθώντας, ανακουφίζοντας ή θεραπεύοντας άλλους. Η ασθένεια αυτή, έχει σαν συμπτώματα: Την ανάγκη να σου ζητάνε βοήθεια, την ανάγκη να εξαρτώνται από σένα, την ανάγκη να έχεις οπαδούς ή πρόσωπα, που ορκίζονται στο όνομά σου και, τέλος, το φαινόμενο της ενασχόλησης με τις ανάγκες και ιδιότητες των άλλων, ξεχνώντας τις δικές σου. Αυτή η ασθένεια, εξελίσσεται συνήθως στην κακοήθεια της επιβολής πάνω στους άλλους κάποιων συνθηκών, που θεωρείς ότι είναι «για το καλό τους και τη σωτηρία τους». Ο καλός συμπαραστάτης προστατεύεται απ’ αυτή την ύπουλη ασθένεια.

2. Έχει πίστη, ιδεολογικά και πραχτικά, στην εσώτερη θεραπευτική δυνατότητα του κάθε ανθρώπου και αυτή προσπαθεί να ενισχύει.

3. Ο συμπαραστάτης γνωρίζει, ότι η αποδοχή των αδυναμιών και ελλείψεων των άλλων και η κατανόηση της δυσκολίας τους, είναι προϋπόθεση σωστής θεραπευτικής στάσης. Από την άλλη, γνωρίζει ότι είναι αναγκαίο να μην τροφοδοτεί, καλλιεργεί ή αποκρύβει αυτές τις δυσκολίες και τις αδυναμίες, αλλά να βοηθά ν’ αποκαλύπτονται και να ξεπερνιούνται. Αυτό γίνεται, καλλιεργώντας τη δύναμη και τα θετικά στοιχεία, μέσα στον άνθρωπο. Ούτε κολακεύει, ούτε κατακρίνει. Ενισχύει και προειδοποιεί.