|
Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ
ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ-ΓΗΣ
(ΚΟΤΣΑΜΠΑΜΠΑ ΒΟΛΙΒΙΑΣ
19-22/4/2010)
(Μεταφορά εντυπώσεων από τον Γιώργη Α. Οικονομόπουλο
εκπρόσωπο των οικολόγων-πράσινων και του ΕΛΕΥΣΥΝΑ)
Όταν διάβασα για το κάλεσμα του προέδρου της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, σε «Παγκόσμια Διάσκεψη των Λαών για την κλιματική αλλαγή και τα Δικαιώματα της Μητέρας-Γης», για τον Απρίλη του 2010, ένοιωσα ότι ήταν η ευκαιρία να επισκεφθώ τη Βολιβία. Την επιθυμία γι’ αυτή την επίσκεψη την είχα από τις αρχές του 2000, μετά την νικηφόρα έκβαση της «εξέγερσης του Νερού» και την άνοδο του Μοράλες στην εξουσία, με πάνω από 50% των ψήφων.
Η Βολιβία, στο κέντρο της Νότιας Αμερικής, χωρίς πρόσβαση σε θάλασσα ορεινή στο μεγάλο μέρος της, με σημαντική παραγωγή στα φύλλα κόκας, η φτωχότερη χώρα της Ν. Αμερικής, υφίσταται έκδηλες τις συνέπειες του θερμοκηπίου με το λιώσιμο των χιονιών των Άνδεων.
Είναι η μόνη χώρα με ιθαγενή-Αυτόχθονα πρόεδρο, τον Έβο Μοράλες, που είναι ινδιάνος της φυλής Αϊμάρα και πρώην συνδικαλιστής των κοκακαλλιεργητών. Στη Βολιβία, τα φύλλα της κόκας θεωρούνται «ιερό εργαλείο» για να αντέχουν στα υψόμετρα, τις κακουχίες και την κούραση και είναι στενά συνδεδεμένο με την παράδοσή τους, που αρχίζει ιστορικά προ Ίνκα, γύρω στο 1000 π.Χ. Σε αντίθεση με τα φύλλα, η σκόνη κοκαΐνη θεωρείται ναρκωτικό και διώκεται αυστηρά. Εξ’ ου και το σύνθημα ”Coca Si, Cocaina No!“.
Σ’ αυτή τη Λατινοαμερικάνικη χώρα, που - όπως λέει και το όνομά της: «Πολυεθνικό Κράτος της Βολιβίας», - αποτελείται από φυλές ινδιάνων, απογόνους ισπανών κατακτητών και αποίκους, φτάσαμε 5 συμπολίτες απ’ την Ελλάδα: από τους οικολόγους-πράσινους, από τους φίλους της φύσης και το Κοιν. Φόρουμ και από το Αντιαπαγορευτικό κίνημα. Ο χώρος της Συνδιάσκεψης στην Κοτσαμπάμπα, θύμιζε φεστιβάλ πολιτικών νεολαίων στην Ελλάδα, αλλά με έντονη την εναλλακτική παρουσία. Ομάδες ιθαγενών με τα ενδυματολογικά χαρακτηριστικά τους, ακτιβιστές με τις σημαίες τους, σπουδαστές και οικολόγοι-ερευνητές, πολίτες από πάνω από 150 χώρες του κόσμου, τριάντα χιλιάδες άνθρωποι συνολικά τις 3 μέρες της Συνδιάσκεψης. Ομιλίες, τραγούδια, θεατρικά χάπενινγκ, μαγαζάκια με ντόπια φαγώσιμα και δημιουργήματα και μαζικές συνελεύσεις. Υπήρχαν 17 ομάδες εργασίας: «Ανάλυσης των Δομικών και Συστημικών Αιτιών της Κλιματικής Αλλαγής και προτάσεων Ριζοσπαστικών Μέτρων για να ζούμε καλά σε Αρμονία με τη Μητέρα-Γη». Ομάδες εργασίας για το κλιματικό Χρέος, τους κλιματικούς πρόσφυγες, τη Μείωση εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, τη μεταβίβαση τεχνολογίας, τη χρηματοδότηση, τα Δάση, τους ιθαγενείς Λαούς, το κοινό όραμα κ.α.
Τρεις από μας, συμμετείχαν στην ομάδα ιδεολογικού προσανατολισμού: «Αρμονία με τη Φύση», διαβάζοντας στα Ισπανικά, εισήγησή μας με θέμα «Συλλογική Συνείδηση από Ιδιαιτερότητες». Υπήρξε άμεση ανταπόκριση από τους συμμετέχοντες και δημιουργήσαμε ζεστές επαφές και συνδέσεις, οικολογικές κ.α. Πριν αναφερθούμε στις Επισημάνσεις, στις Διακηρύξεις, στις Αρχές και στις Προτάσεις της Συνδιάσκεψης, θα περιγράψουμε τις εντυπώσεις που άφησε η Ελληνική Ομάδα στο βραδινό συμπόσιο που παράθεσε ο πρόεδρος Έβο, για το κλείσιμο της Συνδιάσκεψης. Εκεί, η πιο ζωηρή αντιπροσωπεία και ομάδα καλεσμένων, η Ελληνική – ανάμεσα σε διπλωματικούς υπαλλήλους, υπουργούς και αντιπρόσωπους κυβερνήσεων - εφώναζε: «εβίβα», «Σαλούδος» και «γεια μας» και μετά το σύντομο χαιρετισμό του Μοράλες, άρχισε να τραγουδάει το «είμαστε αλάνια» και άλλα ρεμπέτικα και να χορεύει ζεμπεκιές! Ήταν το καλύτερο κλείσιμο του συμποσίου, με τους άλλους καλεσμένους – Βολιβιανούς και Ευρωπαίους – να έρχονται να βγουν φωτογραφία με τους αντιπρόσωπους της GRECIA και να τσουγκρίσουν τα ποτήρια μαζί τους…..
ΘΕΣΕΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΤΣΑΜΠΑΜΠΑ
«Σήμερα, η Μητέρα-Γη πληγώνεται και το Μέλλον της ανθρωπότητας είναι σε κίνδυνο», είναι οι φράσεις που αρχίζει η «Συμφωνία των Λαών», που ανακοινώθηκε στις 22 Απριλίου 2010, σαν κατάληξη της Συνδιάσκεψης. Αν η θερμοκρασία ανέβει κατά 2 βαθμούς Κελσίου, κατά 50% οι βλάβες που θα προκληθούν θα είναι μη επανορθώσιμες και το 20-30% των ειδών θα εξαφανιστεί! Επιταχυνόμενη μείωση των δασών και επέκταση των ερήμων, λιώσιμο των χιονιών στα Ιμαλάια και στις Άνδεις, έλλειψη νερού και εξαφανίσεις νησιών απ’ την άνοδο της επιφάνειας της θάλασσας, μειωμένη παραγωγή τροφίμων, αύξηση της πείνας – ήδη έχουμε σήμερα κοντά στο 1 δισεκατομμύριο υποσιτιζόμενους ανθρώπους -, ενώ η ικανότητα αναγέννησης του πλανήτη έχει ξεπεραστεί κατά 30%.
Οι κλιματικοί μετανάστες – πληθυσμοί με αναγκαστική μετακίνηση από τη χώρα τους λόγω κλιματικών συνθηκών – ήδη από το 1995 ήταν 25 εκατομμύρια. Τώρα φτάνουν τα 50 εκατομμύρια και μέχρι το 2050 θα είναι 200 εκατομμύρια έως 1 δισεκατομμύριο.
Εάν οι συνθήκες παραγωγής και κατανάλωσης συνεχιστούν με αυτό το ρυθμό της υπερεκμετάλλευσης της Γης, το 2030 θα χρειαζόμαστε 2 πλανήτες για να καλυφθούν οι ανάγκες της ανθρωπότητας. Εδώ θα πρέπει ν’ αναφερθεί η τρομακτική ανισότητα του επιπέδου κατανάλωσης και ελέγχου των παραγωγικών αγαθών στον πλανήτη μας, όπου το 1% του πληθυσμού ελέγχει το 50% των Αγαθών!
Οι αναπτυγμένες χώρες με το υπερβολικό ποσοστό κατανάλωσης, έχουν την πρωτοκαθεδρία και στη μόλυνση, η οποία την περίοδο 1990-2007 ανέβηκε – όσον αφορά τα αέρια Θερμοκηπίου - κατά 11,2%. Μόνο οι ΗΠΑ αύξησαν τα αέρια κατά 16,8% ή 20 με 23 τόνους κατά άτομο, ποσό 9 φορές μεγαλύτερο από το μέσο όρο ανά κάτοικο του Γ’ κόσμου ή 20 φορές μεγαλύτερο από την Υποσαχάρια Αφρική. Αυτό συνέβη, παρ’ όλους τους ισχυρισμούς των ανεπτυγμένων χωρών, ότι η οικονομία της αγοράς θα είχε αυτοπροστατευτικούς μηχανισμούς για το κλίμα.
Το καπιταλιστικό μοντέλο «ανάπτυξης», έχει περάσει στα κεφάλια των πολιτών τη λογική του ανταγωνισμού, της αχαλίνωτης προόδου, του ανοριακού κέρδους και της κυριαρχίας στη φύση, μετατρέποντας το κάθε τι σε εμπόρευμα: Νερό, Γη, το ανθρώπινο γονιδίωμα, τους παραδοσιακούς πολιτισμούς, τη βιοποικιλότητα, τη δικαιοσύνη, την ηθική, τα δικαιώματα των λαών, την ίδια τη Ζωή.
Με τον Καπιταλισμό, η Μάνα-Γη έχει μετατραπεί σε πηγή ακατέργαστων υλικών και τα ανθρώπινα όντα σε καταναλωτές και μέσα παραγωγής, σε ανθρώπους που υπολογίζονται όχι απ’ αυτό που είναι, αλλά απ’ αυτά που έχουν. Αυτό το Πατριαρχικό Μοντέλο κατανάλωσης και κυριαρχίας στους ανθρώπους και τη Φύση, έχει περάσει με την Αποικιοκρατία και τον Ιμπεριαλισμό, σε όλο τον πλανήτη και προκαλεί την ανισότητα και την αδικία, τη φτώχια και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Για την κλιματική αλλαγή, τη δυσοίωνη για το μέλλον της ανθρωπότητας, βασική αιτία θεωρείται το ισχύον καπιταλιστικό Μοντέλο κατανάλωσης και «αειφόρου ανάπτυξης».
Έτσι φαίνεται επιτακτικά επείγουσα η λειτουργία ενός νέου συστήματος, που θα αποκαθιστά την Αρμονία με τη Φύση κι ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι Αρχές που θεωρήθηκαν καθοριστικές για το Νέο Μοντέλο Ζωής είναι:
1) Αρμονία και Ισορροπία ανάμεσα σε όλα και με όλα τα όντα
2) Συμπληρωματικότητα, Αλληλεγγύη και Ισότητα
3) Συλλογική Καλή Διαβίωση και ικανοποίηση των βασικών αναγκών όλων
4) Αναγνώριση των ανθρώπων γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτά που έχουν
5) Εξάλειψη όλων των μορφών Αποικιοκρατίας, Ιμπεριαλισμού και Επεμβατισμού
6) Ειρήνη ανάμεσα στους λαούς και με τη Μάνα-Γη
Εδώ, προτείνεται σα βοηθητική, ενάντια στην αδηφάγα κατανάλωση, η αρχαία ιθαγενής θεώρηση της Μάνας-Γης σα ζωντανής οντότητας, με την οποία έχουμε μια Αδιαχώριστη, Αλληλεξαρτώμενη, Συμπληρωματική και Πνευματική σχέση. Σε ένα αλληλεξαρτημένο σύνολο, στο οποίο η ανθρωπότητα είναι μόνο μία συνιστώσα, δεν είναι δυνατό ν’ αναγνωρίζουμε δικαιώματα, μόνο στο ανθρώπινο τμήμα, προκαλώντας ανισορροπία στο Σύνολο. Για να εγγυηθούμε τα ανθρώπινα Δικαιώματα και να αποκαταστήσουμε την Αρμονία με τη Φύση, είναι αναγκαίο ν’ αναγνωρίσουμε αποτελεσματικά και να εφαρμόσουμε τα Δικαιώματα της Μητέρας-Γης. Γι’ αυτό το σκοπό, προτείνεται να γίνει δεκτή μια Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων της Μάνας-Γης, στην οποία αναφέρονται:
- Το Δικαίωμα να ζει και να υπάρχει.
- Το Δικαίωμα να έχει σεβασμό.
- Το Δικαίωμα στην αναγέννηση της βιοικανότητάς της και στη συνέχιση των κύκλων της ζωικής διαδικασίας, ελεύθερη από ανθρώπινες αλλοιώσεις.
- Το Δικαίωμα των όντων να διατηρούν την ταυτότητά τους και την ολότητά τους σαν διαφοροποιημένες υπάρξεις, αυτορυθμιζόμενες και διασχετιζόμενες.
- Το Δικαίωμα στο Νερό σαν πηγή ζωής.
- Το Δικαίωμα στον Καθαρό Αέρα.
- Το Δικαίωμα σε πλήρη υγεία.
- Το Δικαίωμα ελευθερίας και απαλλαγής από μόλυνση και ρύπανση, από τοξικά και ραδιενέργεια.
- Το Δικαίωμα ελευθερίας από αλλαγές και τροποποιήσεις της γενετικής δομής, που καταστρέφουν την ακεραιότητα και τις υγιής λειτουργίες των όντων.
- Το Δικαίωμα αποκατάστασης και αποζημίωσης για βλάβες, που θα προκληθούν από παραβίαση των παραπάνω Αρχών.
Η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, είναι πρωταρχική ανάγκη, για τη διατήρηση της ζωής. Προτείνεται μια τροποποίηση στο Πρωτόκολλο του Κιότο και οι ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να συμφωνήσουν στη μείωση των εκπομπών, από 2013-2017, στο 50% από τα επίπεδα του 1990.
Αυτό, έρχεται σε σύγκρουση με το κυρίαρχο μοντέλο του «όλο και πιο καλύτερα» που υποθέτει την «ατελείωτη ανάπτυξη». Στο οικολογικό-μη καπιταλιστικό μοντέλο, που προτείνεται στη Συνδιάσκεψη, η κεντρική ιδέα είναι ότι: «το καλό είναι προτιμότερο από το καλύτερο». Διότι το «καλύτερο» - με την έννοια της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κατανάλωσης – συνεπάγεται ανταγωνισμό, εξάντληση των βασικών πόρων και περιβαλλοντική καταστροφή.
Η προστασία και επέκταση του «καλού», σαν κάλυψη των βασικών αναγκών όλων των ανθρώπων, γίνεται πρωταρχικός στόχος όλων των κινηματικών διεργασιών, που χαράσσει η 1η Διεθνής Συνδιάσκεψη των Λαών για την Κλιματική Αλλαγή. Ανάμεσα σε άλλα αιτήματα – που όλα τους, θα τεθούν στην Παγκόσμια Οικολογική Συνάντηση, στο Κανκούν του Μεξικό το Δεκέμβρη του 2010 – υπάρχουν:
1) Το Δικαίωμα των λαών για Αυτόνομη Παραγωγή, ήτοι να ελέγχουν τους σπόρους τους, τα εδάφη και τα νερά τους και τον τρόπο παραγωγής τους, τον αρμονικό με τη Φύση.
2) Παραγωγή τροφίμων για την κάλυψη των διατροφικών αναγκών των Λαών και όχι για την Αγορά.
3) Όχι στα Αγροχημικά και στις Γενετικές Μεταλλάξεις.
4) Όχι στις Μεγαδομές που καταπατούν περιοχές, μολύνουν τα νερά και στρατιωτικοποιούν εδάφη, διώχνοντας τους ντόπιους.
5) Αναγνώριση του Δικαιώματος όλων των Λαών, των Ζωντανών Όντων και της Μάνας-Γης σε καθαρό νερό, αναγνωρίζοντάς το σαν θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα.
6) Αναγνώριση των ιθαγενών Δασών και Ζούγκλας, σαν πολυτιμότερων από τις μονοκαλλιέργειες και προστατευόμενων από την καταστροφή τους για εξόρυξη πετρελαίου.
7) Οι μολύνουσες χώρες, ν’ αναλάβουν την Αποζημίωση και Αποκατάσταση των βλαβών από τη Μόλυνση στο Γ’ Κόσμο. Το κεφάλαιο μπορεί να βρεθεί από τη μείωση των εξοπλισμών.
8) Να ετοιμαστούν τα κράτη: να δεχθούν τους Κλιματικούς Μετανάστες και να δημιουργήσουν συνθήκες για την αρμονική απορρόφησή τους.
9) Να υπάρξει μεταφορά καθαρής (για το περιβάλλον) τεχνολογίας στις αναπτυσσόμενες χώρες, χωρίς πατέντες και ιδιωτικά μονοπώλια, ώστε να επιτραπεί το χαμηλό κόστος.
Τέλος προτείνεται ένα Παγκόσμιο Δημοψήφισμα για την εφαρμογή :
α) Ενός Διεθνούς Κλιματικού Δικαστηρίου που θα εμποδίζει, θα δικάζει και θα τιμωρεί, κράτη βιομηχανίες και πρόσωπα, που προκαλούν κλιματική Αλλαγή
β) Της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Δικαιωμάτων της Μάνας-Γης
γ) Της ανάγκης για αλλαγή του παρόντος καπιταλιστικού συστήματος
Για την προώθηση τόσο του Δημοψηφίσματος, όσο και των άλλων ζωτικών αιτημάτων, όπως της μείωσης των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, η «Συνδιάσκεψη των Λαών για την Κλιματική Αλλαγή», καλεί στη δημιουργία ενός «Παγκόσμιου Κινήματος των Λαών για τη Μάνα-Γη», που θα στηρίζεται στις αρχές: της ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και του ΣΕΒΑΣΜΟΥ της ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ανάμεσα στα μέλη της, συναποτελώντας έναν πλατύ και Δημοκρατικό χώρο, για συνεργασία και συνδεόμενες δράσεις παντού.
Οι παραπάνω αρχές, αιτήματα και προτάσεις, εκφράζουν σχεδόν το σύνολο των συμπερασμάτων από τις ομάδες εργασίας στη Συνδιάσκεψη της Κοτσαμπάμπα (19-22 Απριλίου 2010) και αναφέρονται στο έντυπο: «Συμφωνία των Λαών» (People’s Agreement) με ημερομηνία 22 Απριλίου 2010.
Ήταν μια Συνδιάσκεψη των Λαών, από ολόκληρη την Αμερική (Βόρεια, Κεντρική και Νότια) και από χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Ευρώπης. Το πνεύμα του Τσε Γκεβάρα πετούσε πάνω από τη χώρα που εκτελέστηκε! Ο χρόνος είχε γυρίσει πίσω, σε αρχαϊκές φάσεις αναζήτησης Δικαιοσύνης και Αρμονίας με τη Φύση. Ακούσαμε πάλι τη λέξη: «σοσιαλισμός», όχι σα λαϊκιστικό σύνθημα ή σα διαφήμιση κρυμμένων συμφερόντων, αλλά σα στεναγμό καρδιάς για Δικαιοσύνη και Αυτορύθμιση.
Η φράση: «Για τη Γη και την Ελευθερία», που θύμιζε τους Αναρχικούς του Ισπανικού Εμφυλίου, ξανακούστηκε από τις ινδιάνες με τα μικρά στρογγυλά καπέλα και τα χρωματιστά ρούχα.
Σύντροφοι! Η Λατινική Αμερική και όχι μόνο, κινείται ελπιδοφόρα. Ας συνδεθούμε μαζί τους να ενισχύσουμε τον παγκόσμιο αγώνα, για την προστασία του πλανήτη και των εαυτών μας, από τα επερχόμενα δεινά.
«Οι καιροί ου μένετοι»
Hasta la Victoria siempre!
Ευχαριστώ
ΑΘΗΝΑ
Δημ. Αγορά Κυψέλης
18-5-2010 |
.jpg)
